KUŞKUCU

Ama her şeyin fazlası zarar. (ama gibi bağlaçlarla yazıya başlanmazdı. :)) Gerçekten zarar.
Bu aralar çok kuşkucuyum . Ben neredeyse hiçbir şeye yüzde yüz güvenmem. Yüzde birlik olasılığı aklımın bir köşesinde tutarım.
Ancak aklıma bazı kişilerin çok kötü şeyler yaptıkları geliyor. Ya da yapabilecekleri. Ancak; yapmamış olabilirler. Günahlarını almayayım yani.
Bir an diyorum ''Kesin öyle.'' sonra anında değişebiliyor düşüncem''Saçma saçma konuşma.'' diyorum. Kendimle dalga geçiyorum. Kendimi kandırmaya çalışıyorum. Beceremiyorum. Beceriksiz. :)
Bu arada bu kuşkuculuk yüzünden sanırım sesler duyuyorum yaklaşık yarım saattir. Bu saatte olunca bi de. Bir de başka bir ses var ama o kesin var. Midem gurulduyor. : D

GÜVENEMEMİŞTİM BELKİ AMA

Evet, güvenememiştim ki ben ona. Belki bu konuda suç bendedir. Ama ''Bütün suç da bendedir.'' diyemem. Çünkü hemen vazgeçtin, hem de hemen kestirip attın.
Bana iki konuda yalan söylediğini düşünüyordum. Daha doğrusu emin değildim doğruyu söyleyip söylemediğinden. Artık biliyorum ki bana büyük olasılıkla yalan söylememiş. Sevindim. Güldüm. Dediklerini bu kez doğruymuş gibi kendi kendime söyledim. Ancak biliyordum ki dedikleri doğru olsa bile şimdi benim için öyle düşünmüyor. Hem de beni sevmiş olsa bile benim sevgimin yanından bile geçemez. Olsun hiç önemli değil.
Bir de şu var: Doğru söylediğinden emin değildim. Güvenememiştim tümüyle ona. Biri bana ''Sana güvenemiyorum.'' dese kırılırım, tavır da yaparım. Ama ya şuna ne demeli? Ben onun yalan söylediğini düşündüğümde bile sevgim hiç azalmadı. Kızamadım bile ona. Güvenmediğin birini seviyorsan bu kolay değildir. Hem de hiç kolay değildir.