NEDEN

Değiştin... Çok değiştin...
Belki de gerçek yüzün budur bilemem.
Senin için üzülemem. Değmezsin. Yalnız en iyisi sanmama şaşıyorum. Bana o izlenimi vermene. Kanmama.
Belki de en iyisi yoktur ha...
Zaten başıma öyle çok geldi ki. Alıştım artık. Sırtımdan vurdun diye üzülmem.
Düşünmüyor da değilim. Neden benim başıma geliyor? Neden sürekli oluyor? Suç bende mi?
Ne yapabilirdim ki? Ben kötülük ettiğimi sanmadım. Tamam, ilk yanlışında sildiklerim oldu. Ama küçük bir özür,pişmanlık dolu bir bakışla da yanlışını da sildim ben.
Düşünüyorum, ben ne yaptım?,diye... Çünkü bir değil, iki değil,sayılabilecek gibi değil...
Ne yapalım? Umursamamak en iyisi. Şu kısacık yaşamda insanlar yüzünden üzülmemeyi öğrenmek gerek.
Her günü bir ömür saymak gerek.  Ona göre üzülecek değil mutlu olacak şey bulmak gerek.
Yeni bir gün başladı. Karanlıkla başlasa da gün, güneş doğar elbet bu güne de. Benim yüreğime de umut dolar inşallah. Herkesin yüreğine  demeyeceğim bu kez. Kızgınım çünkü herkese olmasa bile bazı kişilere. O yüzden umut dolar her iyi insanın yüreği inşallah.

DEĞİŞMEDİM

Anımsadın mı beni?


Hani umrunda olmayan o kızım ben
Tanıyabildin mi beni?



Şimdi demem gerekir belki,

''Çok değiştim ben.'' diye

Ama değişmedim ki ben hala aynıyım

Hala seni seviyorum

Ama sana farklı davranmıştım

Olduğumdan çok iyi

Olabileceğimi düşündüğümden çok iyi

Aşk yaptı bunu, benle ilgili değil ki...

GÜNLÜK

Eskiden günlük tutardım. Sonra vazgeçip yeniden yazmaya başlardım.
Aradan beş-altı yıl geçince okuduğun şeyler çok gülünç geliyor. ''Ne saçma.'' diyorsun yazdıklarına,kendi inandıklarına bile.
Günlük, bir insanın nasıl değiştiğini çok güzel anlatıyor bence.