BİR NEDEN,BİR BAHANE

O gözlerindeki aşk var ya,
Sevmesen de bir umut benim için...
Başkasını sevsen bile
Kendimi onun yerine koymam için,
Bir neden, bir bahane..

NEDEN

Değiştin... Çok değiştin...
Belki de gerçek yüzün budur bilemem.
Senin için üzülemem. Değmezsin. Yalnız en iyisi sanmama şaşıyorum. Bana o izlenimi vermene. Kanmama.
Belki de en iyisi yoktur ha...
Zaten başıma öyle çok geldi ki. Alıştım artık. Sırtımdan vurdun diye üzülmem.
Düşünmüyor da değilim. Neden benim başıma geliyor? Neden sürekli oluyor? Suç bende mi?
Ne yapabilirdim ki? Ben kötülük ettiğimi sanmadım. Tamam, ilk yanlışında sildiklerim oldu. Ama küçük bir özür,pişmanlık dolu bir bakışla da yanlışını da sildim ben.
Düşünüyorum, ben ne yaptım?,diye... Çünkü bir değil, iki değil,sayılabilecek gibi değil...
Ne yapalım? Umursamamak en iyisi. Şu kısacık yaşamda insanlar yüzünden üzülmemeyi öğrenmek gerek.
Her günü bir ömür saymak gerek.  Ona göre üzülecek değil mutlu olacak şey bulmak gerek.
Yeni bir gün başladı. Karanlıkla başlasa da gün, güneş doğar elbet bu güne de. Benim yüreğime de umut dolar inşallah. Herkesin yüreğine  demeyeceğim bu kez. Kızgınım çünkü herkese olmasa bile bazı kişilere. O yüzden umut dolar her iyi insanın yüreği inşallah.

ÖYLEYSE NEDEN?

Taman seviyordun bitti anlarım tabii ki
Öyleyse bana neden ''Seni hep seveceğim'' dedin?
Neden ''Sonsuza dek.'' dedin peki?...

BENCİL VARLIK

Boşa uğraştığımı düşünmek istemiyorum.
İnsanların çok bencil olduklarını anladım. İyi insanların gerçekten az olduğunu.
Çoğu insanın seni bir işe yararsan sevdiğini daha doğrusu sevmiş gibi gözüktüğünü anladım. Sevmiş gibi yapmaları için bile bir işe yaraman gerekiyormuş.
İstediğim şeylerin gerçekleşmesinin hiç de kolay olmadığını biliyorum. Biliyordum da. Ama bunu görmek için çabalıyordum. Söylediğimde yüzüme gülenler oldu. ''Saçmala,abartma.'' diyenler oldu.
Neden ama? Hepimiz bu dünyaya bir amaç için gelmedik mi? Kimi küçük şeyler ister. Kimi büyük şeyler ister. Hepimizin istediği büyük şeyler de vardır ama. E bunun için uğraşmak mı saçma?
Ve insanlar ne denli unutkan olduğunu öğrendim. Sen hiçbir şey demeden, yüzüne bakmayan insana bir yardım yaparsın. Yarın seni görmeyen, takmayan o olur. Çok bir şey beklemezsin ki. biraz değerinin bilinmesini. Senin de insan olduğunun unutulmamasını. Senin de kırılabileceğini ya da kızabileceğinin bilinmesini. Bunu bence insan sevmediği birine bile yapmalı. Ona karşı iyilik meleği gibi davranamazsın - evet- ama durup dururken da kırmak yersiz.
Aslında değmeyen insanın davranışları takmamak gerek. Düşünmemek gerek. ''Neden?'' diye sormamak gerek. Nedeni belli: Benciller. Çok benciller üstelik. Ancak öyle çok bencil insan var ki. Öyle çok ki. Kendini soyutlamak gerek belki de...

NEDEN?

Ne çok sevmiştim oysa. Düşünmedim ki''Değer mi, beni sever mi?'' diye. Acı çekebilirdim.Ama ben hep iyi yönünü düşündüm.
Ne çok istemiştim beni sevmeni.Belki de onun için hemen inandım sana.Zaten sevmeme olasılığına/yalan söyleme olasılığına karşın onun için susmadım mı?
Ama sen hep konuştun. Hep kırıcıydın.. Biliyordun çünkü çok sevildiğini. Besbelliydi senin amacın. Ve hatta bazı sözlerini sırf beni kırmak için söylediğini düşünüyorum. Ben de konuştum ama amacım hep bir şeyler açıklamaktı.
Keşke birazcık hak etseydin sevgimi. Birazcık çaba gösterseydin.
Peki niye hala seviyorum seni? Neden duygularım değişmiyor? Tamam, durup durup ağlamıyorum. Sürekli duygusal şarkılar dinlemiyorum. Ama niye her şarkıda seni düşünüyorum? Neden hiçbir işe kendimi veremiyorum?
Sorun yalnızca bu da değil aslında ben karşımdaki beni sevmese bile o mutluysa mutlu olurdum. Evet. Öyleydim ama o kişi bana kötülük yaparsa ya da kötü niyetli olduğunu düşünürsem onun anında soğurdum,vazgeçerdim.Tek damla gözyaşı bile dökmezdim.
Düşünüyorum da belki de bana en büyük kötülüğü yapan sendin. Seni sevdiğimi çok iyi bilmene rağmen-ki belki de buna güvenip yaptın- kırdın beni. Sen bana o sözleri söylerken bile benim tek düşündüğüm seni kaybetme korkusuydu.
Seni kaybetmek? Yanlış bir söz aslında sen hiç benim olmadın ki...

YAŞAMIN TADI

Nasıl bir şey bu? Bi anda çok mutsuzken bir anda çok mutlu olabiliyoruz. Hemen unutabiliyoruz.

Ya da neden içimizde nedensiz ya da nedenini bilmediğimiz sıkıntılar gerçek üzüntülerden daha çok rahatsız edebiliyor bizi?