TAM DA ZAMANINDA

Bugün kendi kendime dedim ki ''Sanırım eski halime dönüyorum. Üzülmüyorum böyle şeyler için.'' dedim.
Ben çok şeyi kafaya takarım ; ancak aşk falan için üzülmezdim çok. İlk olunca bu, eski beni aramaya başladım. Sonunda üzülmeyi bıraktım.
Tam da birkaç saat sonra o kişinin beni hiç de umursadığını, gözünde hiç değeri olmadığımı gördüm. Gerçekten buna rastlantı diyemem.
Yani yaptığım iyiliğe bir teşekkür beklemek mi? Ne haddime?!... Ama en azında üzülmeyeyim diye bir şey der insan. Gerçi 4-5 hafta oldu onu yapalı. Çok da küçük bir şey. Ama na'palım?
O bana değer vermedi diye benim değerim azalacak değil ya...

VİCDANININ SESİNE KULAK TIKAMAK...

Aslında yazacağım şeyler şu an başıma gelmiş bir olaydan değil aklıma gelmiş bir düşünceden kaynaklanıyor. Neden bilmem ama mahkemede birinin aleyhine ya da lehine şahitlik yapan biri aklıma geldi. Ya da bunun gibi iyi niyetle bi iş yaptıktan sora içimize düşen korku olur ya bazen...
Düşünsenize bir iyilik yaptınız.Ancak; içiniz hiç rahat değil ne acı. Ama yine de asla ''keşke yapmasaydım'' demezsiniz. Ancak; aklınızda kuşkular dolanıp durur. ''Ne olacak? Çok korkuyum. Allah'ım benim yerimde kim olsa aynısını yapmaz mıydı? Ben doğru olanı yaptım. Ne yapabilirdim?'' gibi onlarca söz...
''İyilik yaptım ama için hiç rahat değil.'' Bu söz ya da benzeri. Bunu söylemek suç değil ki. Bu bencillik değil. Ne olursa olsun yardım edersiniz bazen ama kendinizi de düşünürsünüz elbette. Kendine de kötülük yapılmasını istemez insan.
Ama bence bu durumdan daha kötü bir durum vardır. Bilerek birine yanlış yapmak. Vicdanın sizi bitirmesi daha korkunçtur. ''Sus be vicdanımın sesi. Kapa çeneni!...''