KÖTÜ GÜN

Öyle kötü bir gün geçirdim ki... Ve günün sonunu beklerken,bir an önce gün bitsin diye beklerken karşıma kötü bir sürpriz çıktı.
Bazen herkesin bana, özellikle bana , haksızlık yaptığını, beni umursamadığının düşünüyorum. Ve de bu düşünce beynimde öyle uzun süre yer kaplıyor ki...
Yani diyelim ki; iki kişi tümüyle aynı şeyi yaptı diyelim.İkisine de aynı değerin verilmesi gerekmez mi?!...
Ancak; aynı şeyi ben yaptığımda ya ben görünmez oluyorum ya da yaptığım iş görünmüyor. Yani başka açıklaması olamaz. Çok sık başıma geliyor. Şunun gibi; bir resim çizdiniz arkadaşınızla. İkisi de orta derece. Ancak; öğretmeniniz size 60 ona 70 veriyor. İşte bunun gibi, hak ettiğimi alamıyorum. Ben kendimi biliyorum. İyi ya da kötüyüm. Evet... Ancak bazı şeylerin önem kazanması için o kişinin verdiği değer önemli oluyor ne yazık ki.

TAM DA ZAMANINDA

Bugün kendi kendime dedim ki ''Sanırım eski halime dönüyorum. Üzülmüyorum böyle şeyler için.'' dedim.
Ben çok şeyi kafaya takarım ; ancak aşk falan için üzülmezdim çok. İlk olunca bu, eski beni aramaya başladım. Sonunda üzülmeyi bıraktım.
Tam da birkaç saat sonra o kişinin beni hiç de umursadığını, gözünde hiç değeri olmadığımı gördüm. Gerçekten buna rastlantı diyemem.
Yani yaptığım iyiliğe bir teşekkür beklemek mi? Ne haddime?!... Ama en azında üzülmeyeyim diye bir şey der insan. Gerçi 4-5 hafta oldu onu yapalı. Çok da küçük bir şey. Ama na'palım?
O bana değer vermedi diye benim değerim azalacak değil ya...

BENCİL VARLIK

Boşa uğraştığımı düşünmek istemiyorum.
İnsanların çok bencil olduklarını anladım. İyi insanların gerçekten az olduğunu.
Çoğu insanın seni bir işe yararsan sevdiğini daha doğrusu sevmiş gibi gözüktüğünü anladım. Sevmiş gibi yapmaları için bile bir işe yaraman gerekiyormuş.
İstediğim şeylerin gerçekleşmesinin hiç de kolay olmadığını biliyorum. Biliyordum da. Ama bunu görmek için çabalıyordum. Söylediğimde yüzüme gülenler oldu. ''Saçmala,abartma.'' diyenler oldu.
Neden ama? Hepimiz bu dünyaya bir amaç için gelmedik mi? Kimi küçük şeyler ister. Kimi büyük şeyler ister. Hepimizin istediği büyük şeyler de vardır ama. E bunun için uğraşmak mı saçma?
Ve insanlar ne denli unutkan olduğunu öğrendim. Sen hiçbir şey demeden, yüzüne bakmayan insana bir yardım yaparsın. Yarın seni görmeyen, takmayan o olur. Çok bir şey beklemezsin ki. biraz değerinin bilinmesini. Senin de insan olduğunun unutulmamasını. Senin de kırılabileceğini ya da kızabileceğinin bilinmesini. Bunu bence insan sevmediği birine bile yapmalı. Ona karşı iyilik meleği gibi davranamazsın - evet- ama durup dururken da kırmak yersiz.
Aslında değmeyen insanın davranışları takmamak gerek. Düşünmemek gerek. ''Neden?'' diye sormamak gerek. Nedeni belli: Benciller. Çok benciller üstelik. Ancak öyle çok bencil insan var ki. Öyle çok ki. Kendini soyutlamak gerek belki de...

BELKİ

Ah değmezsin aslında hiçbir şeye. Ama sen her şeye değermişssin gibi davranıyorum biliyorum.

Ve hala umutluyum. Az da olsa umudum var. Bazen bir öce dönüşse de bu umudum anlık oluyor o duygular. Sen beni sevsen yüreğim nasıl hızla çarpar? Öç almayı mı düşünür o anda? Murtluluk her şeyin önüne geçer. Bunu düşünmek bile gülümsetebiliyor beni.

Ve ben hala bana yaşattıkların için şükrediyorum Allah'ıma. Olsun. Daha da kötüsü olabilirdi. Bilemezdim ki.

Bazı aşıklar der ye ''Bir bilse...'' Benimki böyle değil işte. Biliyor. Daha da kötü bir durum bence bu. Çünkü bilmezken dersin ''Bilirse,belki...'' Ya ben ne diyeyim? Olsun Allah bilir...
Beni sevmesen de umudum sensin. Ne yapayım seviyorum seni işte. Bu sözü senden de duymak için bekleyeceğim. İnan ki bekleyeceğim. Sevgim bitene dek bekleyeceğim.