GÜNAH

Sana hiçbir sözüm sevgisizlikten değildi. Kötü bir şey demişsem,dilemişsem kızgınlığımdandı,sevgimdendi.
Ölmeni diledim; çünkü sana kırıldım. Sana kırıldım;çünkü sana olan sevgim sınırlarını aştı. Senin yaptığını başkası yapsaydı kırılmak değil umursamazdım bile. Ancak sen yapınca kalbim ortadan ikiye ayrıldı. Yeni bir aşk doğdu: Acıdan doğan bir aşk.
Sana güzel aşk sözcükleriyle seslenemedim bile. İzin vermedin. İçimden bile diyemedim. Sana ancak ''sen'' diyebiliyorum. Onlarca güzel aşk sözcüğü üretebilecekken ben sıradan bir kişiye seslenir gibi''sen'' diyorum.
Bana öyle kötü davrandın ki sana güzel şeyler demeye korktum. Biliyordum ki; onu bile kullanırdın. Biliyordum ki rahatsız olurdun.
Sen sen sen. Gönlümün ağrısı... Sen güzel olan hiçbir şeyi hak etmiyorsun. Böyleyken bile seni sevmekten usandım,yoruldum. Sana kendi canımdan farksız davranmışken sen beni düşman belledin. O ikiye ayırdığın kalbi sonra paramparça ettin. Bile bile. Kazancın ne? Günah?
Ölmeni diledim; çünkü yaşadıkça günaha saplanıyorsun. Ölmeni diliyorum;çünkü günahtan başka kazancın yok. Ben bu dünyada nasıl yangından başka bir şey göremiyorsam sen de öbür dünya yangından başka bir şey göremeyecekmişsin gibi geliyor. Sevabını günahını bilemem;ancak bana yaptıkların bile yeter bazı şeylere. Hakkımı ödeyebilecek misin?

SANAT

Sana bir daha şarkı armağan etmeyeceğim
Acı koksalar da
Yazılmalarına acı neden olsa da
Güzel hiçbir aşk şarkısını hak etmiyorsun
Sanat gibi görünsen de
Ruhun çöplük gibi
Aynaya baktığında Tanrı'ya şükretsen de
Ruhun için kime yakınıyorsun bilemem

ANCAK

Beni çok mutlu ettin;
Ancak acısını da çıkardın.

KAPI AÇIK

Her zaman ölen ben olurum
Oyunu kurallarına göre oynamam çünkü
Süründüren kazanır
Sürünen ölür
Ne rezil bir ölüm
Ne rezil bir acı
Her zaman ölen ben olurum
Cenaze töreni boş olan da
Boşa giden cana üzülen kim
Kuralları ben koymadım bu oyunda
Buydu bende asilik; kuralları yok saymak
Kurallar beni yok saydı
Can gitti,geriye ne kaldı
Yine ölüm beni bekledi kapıda
Kapı açık
Daha çok can var sırada

KÖTÜ ŞEYLER

Artık adın anıldığında değil bir tek biri''yalancı,alçak'' dedi mi de aklıma sen geliyorsun. Kötü şeyler bana seni anımsatıyor.
Aklıma geliyorsun sık sık. Bu denli mi kötü yaşamım yoksa?
Ne güzel değil mi? Birinin gönlü fethettin. Aklından çıkmıyorsun.. Biri mutsuz. Senin yüzünden... Bu senin başarın.
Sen neler yapabiliyormuşsun böyle?
Bak ağlıyorum senin yüzünden... Hadi biraz daha onur duy kendinle.
Senden daha iyi şeyler bekliyorum ama... Bunlar az senin için.

SEVGİMİ HAK ETSEYDİN BELKİ

Sevmeniz gereken birinden nefret mi ediyorsunuz? Ya da nefret sözcüğü az kalır, ondan iğreniyor musunuz?
Öyleyse,benimle aynı duyguları paylaşıyorsunuz.
Siz ağlarken karşınızda kahkaha attı mı o ''sevmeniz gereken'' insan(!).
Öyleyse ondan nefret ettiğim için kendimi suçlayamam artık.
Öyleyse hiç uğraşamam onu sevmeye. Bir damla sevgimi hak etmiyor çünkü.
Onun yüzünden buradan gitmek istiyorum. Sonra geri dönmek istiyorum. Ancak,bilmesin nerede olduğumu,merak etsin ya da etmesin ben onu merak etmeyeceğim çünkü. Bir saniyemi hak etmiyor o çünkü.
Siz,sizi sevdiğini her bir sözüyle,davranışıyla belli etmesi gereken birisi için ''Neden her yaptığım ona batıyor?'' diye düşündünüz mü hiç?
Salt bazı kişilerden maddi olarak biraz daha iyi olduğunuz için ''şanslı'' sayıldınız mı?Oysa geceleri ağlayarak uyuyan,bu yüzden de gözleri şiş uyanan da bendim.
Kendi kendinizi avutmak durumunda kaldınız mı?
Salt ağlamamak için,''Üzülürsen saçlarında beyazlar çıkar,kırışıkların olur.'' diye saçma bahanelerle ağlamanızı durdurmaya çalıştınız mı?
''Bu son ağlayışım.'' olacak diye rahat rahat ağlamaya çalıştınız mı?
Cansızlardan,nesnelerden,insan olmayanlardan avuntu ürettiğiniz oldu mu? Ben sürekli yapıyorum bunu.
Her yaptığınızda bir açık bulundu mu? Kendinizi yabancı hissettiniz mi? ''Vadideki Zambak'' kitabını okuyan bilir. İşte oradaki çocuk gibi hissettiniz mi? Benim aklıma girmiş de yazmış sanki,dediniz mi o kitap için? Ben o kitabı okurken ağladım.
Şimdi yine kendimi avutacağım.Belki bir şarkıyla,ya da sokaktaki kedilerle,ya da bulacağım bir şey.
Yine gireceğim bu bloga. Unutmak için yazağım modayla,çizgi dizilerle ilgili bir şey. Ne unutturusa artık. Mutlu rolü üzerime yapıştı çünkü.

Çok canım sıkkın...
Aynı şey insanı mutlu edip umutlandırabiliyorken ona ulaşamama korkusu da insanı üzebiliyor. Mahvedebiliyor.
Allah'tan blog var. Üzüntümü yazıyorum.
Kimse beni önemsemiyor, demeyeceğim. Ancak; bazı üzüntülerimi açık bir biçimde söylememe karşın insanlar ısrarla bu düşüncemi önemsemiyor.  Bildiğin konuyu değiştirmeye çalışıyorlar. Ben de o yüzden derdimi anlatmaktan vazgeçtim. Derdimi yazarım daha iyi. Çenemi sıkı tutmam gerek. Gerçekten... İnsanları sıkmamam gerek. Kendi derdimle boğulup, gözyaşlarımı kendi elimle silmem gerek. Kendi gözyaşlarımla yalnızca kendimi boğmam gerek. Keşke bunlar mutluluk gözyaşı olsa korkuyu boğsam.
Bir de... Bir de birden mutlu oluyorum,birden üzülüyorum. Aynı nedenden. Aynı korkudan,aynı umuttan...
Korkumu al Allah'ım... Onun katınca güç ver... Herkese...

ANLATILMAZ Kİ AŞK

Yok ki aşkın bir tarifi.Olamaz.Öyle başka bir şey ki aşk.
Kişiden kişiye değişir. Hatta aynı kişi için bile günü gününe uymaz. Aşkın çeşitleri de vardır:karşılıksız,karşılıklı,kararsız...
''Aşk şudur.'' Diyemem. Genelleme de yapmak istemiyorum aslında.
Gazete sayfasını açtığında sevdiğin kişinin burcunun da yorumlarını da okursun.Bir de kendin yorumlarsın.
Ve hava durumunu izlerken ayrı illerdeyseniz eğer onun yaşadığı yerin hava durumuna da bakarsın.
Sevdiği bir şey varsa. Bir dizi gibi. Sevmesen bile denk geldiğinde ''O da izliyordur şimdi.'' diye geçirirsin içinden.
Tutuğu takım aynı olmasa bile takımı yenildiğinde o üzülecek diye üzülürsün.
Bazı aşklar vardır. Sen onun için hayalet gibisindir. Ya çok uzaklardasındır bilmiyordur seni ya da görmüyordur yakınında olsan bile.
Sen onu başkasıyla görmeye dayanamazsın.''Benle olmayacaksa mutsuz olsun.'' bile dersin. Gözlerini kaparsın. Sanki seni aldatıyormuş gibi de kızarsın.
Ya da ''olsun. O mutlu olsun da ...'' dersin. Görmemeye çalışırsın. ''Onun gülen yüzü her şeye değer.'' dersin.
Yok işte aşk bambaşka bir şey. Kimine üzüntü, kimine sevinç verir. Dilerim aşk sürekli sevinç getirir...

YAŞAMIN TADI

Nasıl bir şey bu? Bi anda çok mutsuzken bir anda çok mutlu olabiliyoruz. Hemen unutabiliyoruz.

Ya da neden içimizde nedensiz ya da nedenini bilmediğimiz sıkıntılar gerçek üzüntülerden daha çok rahatsız edebiliyor bizi?