CUMARTESİ,PAZARTESİ,CUMARTESİ

Önce cumartesi,sonra pazartesi,sonra yine cumartesi. Çok istediğim şeylerin zamanı sonunda geliyor. Düşündükçe gülüyorum elimde olmadan. Son cumartesi çok özel,anlamlı olacak. Yalnız içimde küçük bir korku var. Sanki benim şanssızlığım başkasını etkileyecek gibime geliyor. Bu aralar kendimi çok şanssız hissediyorum da.
Cumartesiyi bekliyorum. Gelsin o gün, yine saatleri sayacağım.
Bir de şu yıl bitse,şu okullar kapansa en azından. Gerçi bu yıl bitse,diyorum da... Beklediklerim gerçekleşmeşse ağlarım ben. Bizim dersanede bir laf vardı ''iki gözüm iki musluk''. Hah, işte öyle olurum. Tüm olasıklar bana çalışsın lütfen. Yoksa bu kez sarsılırım çok kötü.
Şu çabuk ağlama huyumdan da nefret ediyorum o ayrı. Gerçi bu hemen ağlayabilme özelliğimi kötüye kullanmadığım da yok değil. Sıkışınca ağladığım oldu anlayacağınız. Kendimi de suçlu hissetmiyorum. Yalan değil valla. Yine de kendimi suçlu hissettirmeye çalışmalıyım en azından. :D

CAHİL CESARETİ

Ne istediğimi bilmiyorum. Daha doğrusu neyi daha çok istediğimi. Tümünü yapacak ne gücüm,ne zamanım,ne olanağım var.
Bir an biri daha yakınken,bir anda diğeri.
Ben bile kendimi tanıyamıyorum,kendimi çözemiyorum. Elimde olsaydı kesinlikle şu anda olmazdım. Ya en az dört yıl öncesi,ya da daha ilerisi.
İsteklerim çok da değişmemişken, onlar değişmiş,kendime olan güvenim azalmış. Ah cahil cesareti var ya. O yok işte. Bazı şeyleri öğrendikçe,bilgin arttıkça cesaretin azalıyor.
Cahil cesaretim geri dön. :)
Hani lise,üniversite insanı değiştir,derler ya. Ben çok değişmedim. Ancak,değişen şeylerin çoğu bende sevdiğim şeylerdi. Keşke onlar değişmeseydi,engel olabilseydim. Ben böyle değildim,demek... Demek durumunda kalmasam. Yine de çabalayacağım. Eski bende sevdiğim şeyler benim benliğimi yeniden saracak. Benliğimi boğarcasına. Yeni bendekileri ezercesine,öldürmek istercesine. Ben inanıyorum kendime.

Öyle çok isterdim ki okulun olmamasını,

Öyle çok isterdim ki okumamayı,

Öyle çok isterdim ki düşlerimi bir an önce gerçekleştirmeyi...

Beklemek öyle güç ki...

Bir de beklerken yapmak istemediğin şeyleri yapıyorsan...

Yanlış anlaşılmasın...

Okula da eğitime de karşı değilim elbet...

Ben kendim için okulun olmamasını isterdim...

Herkesin kendi yeteneklerine göre bir okula girmesini isterdim...

Gençliğimiz,bunlarla bildiğin yazık oluyor. Çünkü bazı şeyler gençlikte daha güzeldir. Hatta yalnız gençlikte güzeldir. İnsanda ne istek ne de zaman aklıyor bunları yapmak için. 

Ah!... Bir de para. Kitaplar gerçekten pahalı. Bir de ne yazık ki ikinci öğretimler olarak aynı parayı,hatta biraz arttı mı, kaç paraydı unuttum yalan olmasın, veriyoruz... Az değil...

Bakın ne diyeceğim? 

Okulumda gece geç saatlerde okulun dışında ışıklandırma hiç iyi değil. Sanki korku filmi çekiyoruz. Karanlık!...

İki bina var. Bir binada tuvaletler yapılıyor. Bakın... Yapılıyor. Koca yaz neredeydiler acaba? Karşı binaya geçmek durumunda kalıyoruz sürekli. 

Neyse... Yapacak bir şey yok. Bekleriz biz de...

Şu yıl bir bitsin... Çabuk bit lütfen. 

NE OLURDU SANKİ?

Ne olurdu şimdi yanımda olsaydın?
Elini tutsaydım,sana sarılsaydım?
Ne olurdu sanki seni sevdiğimi ''sana'' söyleseydim?
Burda sıkılacağıma senin yanında sıkıntıdan patlasaydım?
Senin yanında üzülseydim?
Senin düşünü kuracağıma düşümü karşımda görseydim, düşlerimi gerçekleştirseydin?
Ne olurdu ben de mutlu olsaydım? Seninle mutlu olsaydım?....

İSTEK

Bugünlerde gitmek, uzaklaşmak isteğim var. Biliyorum hem sıkıldığım için hem de yorulduğum için.
Bir de güzel güzel kitaplara başladım. Orada öyle güzel yerler anlatıyorlar, oraları da öyle güzel betimliyorlar ki içimdeki istek hızla artıyor. Bildiğin özendiriyorlar. :)
Evet belki de sürekli aynı yaşadığım içindir. Ancak düşüncem de sık sık değişiyor bu ara. Bir an geliyor sessiz, yalnız, huzur dolu bir yaşamım olsun istiyorum. Bir an dolu dolu dolu yaşamak istiyorum. Sanki içimde birden fazla ben var. Zaten insan tek yönlü olamaz bence. Olamıyor da.

BENCİL VARLIK

Boşa uğraştığımı düşünmek istemiyorum.
İnsanların çok bencil olduklarını anladım. İyi insanların gerçekten az olduğunu.
Çoğu insanın seni bir işe yararsan sevdiğini daha doğrusu sevmiş gibi gözüktüğünü anladım. Sevmiş gibi yapmaları için bile bir işe yaraman gerekiyormuş.
İstediğim şeylerin gerçekleşmesinin hiç de kolay olmadığını biliyorum. Biliyordum da. Ama bunu görmek için çabalıyordum. Söylediğimde yüzüme gülenler oldu. ''Saçmala,abartma.'' diyenler oldu.
Neden ama? Hepimiz bu dünyaya bir amaç için gelmedik mi? Kimi küçük şeyler ister. Kimi büyük şeyler ister. Hepimizin istediği büyük şeyler de vardır ama. E bunun için uğraşmak mı saçma?
Ve insanlar ne denli unutkan olduğunu öğrendim. Sen hiçbir şey demeden, yüzüne bakmayan insana bir yardım yaparsın. Yarın seni görmeyen, takmayan o olur. Çok bir şey beklemezsin ki. biraz değerinin bilinmesini. Senin de insan olduğunun unutulmamasını. Senin de kırılabileceğini ya da kızabileceğinin bilinmesini. Bunu bence insan sevmediği birine bile yapmalı. Ona karşı iyilik meleği gibi davranamazsın - evet- ama durup dururken da kırmak yersiz.
Aslında değmeyen insanın davranışları takmamak gerek. Düşünmemek gerek. ''Neden?'' diye sormamak gerek. Nedeni belli: Benciller. Çok benciller üstelik. Ancak öyle çok bencil insan var ki. Öyle çok ki. Kendini soyutlamak gerek belki de...

TANIMAK

Uzun zamandır sürekli düşündüğüm birini senin sayende düşünmediğimi fark ettim. Sandığım gibi önemli değil miydi o kişi? Yoksa sen sandığımdan daha mı önemlisin?
Bir de seni düşünürken elimde olmadan gülümsediğimi fark ettim.
Belki basit bir hoşlantı bu. Ancak insan her yüzünü beğendiğini böyle düşünmez ki. Ve hatta çok yakışıklı bulduğu birini itici bile bulabilir.
Kendimi yaptığım hiçbir işe tam olarak veremediğimi fark ettim. Ve seni hiç tanımadığımı.En yakınıma anlatacak derecede bile tanımadığımı.
Seninle ilgili düş kurmaya bile utanıyorum.Sen kimsin?Adından başka neyi biliyorum? Kendimce yorum yapıyorum yalnızca.
Adının sonuna -ım ekini getirdiğimi de görüyorum. Ve o kocaman güzel gözlerinin beni görmesini istiyorum.